ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΠΙΚΡΑΙΝΕΙ EΤΣΙ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ #2

Όταν έγραφα το #1 τον Οκτώβρη του 2002, δεν περίμενα ότι θα χρειαζόταν να γίνει και sequel...
Για να μην κάνω copy-paste και βαραίνει η σελίδα, δίνω απλά το link...

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΕΛΕΙ "ΞΕΝΟ ΚΑΤΑΞΙΩΜΕΝΟ ΤΕΧΝΙΚΟ"

Με ποσοστό 34% σύμφωνα με poll που τρέχει στο forum του aek.com ... 18% συγκεντρώνει ο Dragan Sakota που είναι η πρώτη επιλογή του κόσμου από γνωστούς υποψήφιους, ενώ ακολουθούν οι Γιαννάκης (13%) και Prelevic (11%). Βέβαια αυτό είναι αυτό που θέλει ο κόσμος... Όχι αυτό που θέλει η διοίκηση... Για την διοίκηση της ΚΑΕ, η πιο ελκυστική λύση πρέπει να είναι ο Λευτέρης Κακιούσης (που ο κόσμος του δίνει μόλις και μετά βίας 2%...). Βλέπετε ο ΛεΚα (!!!) έχει συνηθίσει να είναι σε ομάδα που πληρώνει κάθε 6 τέρμινα οπότε στην ΑΕΚ θα αισθανθεί πολύ καλύτερα. Τώρα για το γεγονός πως δεν έχει καμιά απολύτως εμπειρία από την Ευρωλίγκα, ενώ στο τέλος της χρονιάς που έρχεται θα κριθεί αν θα ανανεωθεί το κλειστό συμβόλαιό μας με την Uleb, ουδόλως φαίνεται να απασχολεί..

Αντικειμενικά από όλα τα ονόματα που ακούγονται η πιο αποδεκτή λύση είναι αυτή του Dragan Sakota. Ειδικά αν συνοδευτεί με επιστροφή του γιου του Dusan στο ρόστερ. Όμως αυτά δε γίνονται στην ΑΕΚ.. Θεωρώ εξίσου πιθανή την επιστροφή του Sale με το ενδεχόμενο να βρεθεί προπονητής που να κάτσει πάνω από 2 σερί χρόνια στον πάγκο επί Φιλίππου. Δηλαδή πρακτικά το ενδεχόμενο είναι απίθανο. Θα ήθελα να δω ένα καταξιωμένο τεχνικό στον πάγκο μας, αλλά δυστυχώς αυτοί θέλουν και λεφτά και από τη στιγμή που η ΚΑΕ προτίθεται να κατεβάσει τα φετινά 3 με 3,3 εκατομμύρια ευρώ στα 1,5 με 2 (παρά τα έξτρα 500 χιλιάρικα της Ευρωλίγκας+τηλεοπτικά και τα πιθανά 200-300 από χορηγό στη φανέλα), θα πρέπει να ξεγράψουμε και την πιθανότητα να έρθει καταξιωμένος ξένος τεχνικός στο Γαλάτσι.

Οι υπόλοιποι εγχώριοι στόχοι έχουν όλοι τα αρνητικά τους, λόγω της πολύχρονης αντιπαλότητας με την ομάδα μας ή των κακών σχέσεων που έχουν με τον κόσμο μας. Ο μόνος ίσως χωρίς αρνητικά θεωρώ πως είναι ο Bane Prelevic. Βέβαια και η δική του προπονητική θητεία στον ΠΑΟΚ δεν ήταν και κάτι το ιδιαίτερα αξιόλογο, για να μετρήσει πολύ σημαντικά υπέρ του...

Υ.Γ. (1) Πάντως θέμα Κατσικάρη για την Tau (που έχασε στην έδρα της τον 5ο τελικό από την Real) υφίσταται. "Nobody knows a word about our new one but newspapers talk about Pedro Martinez from Gran Canaria, Velimir Perasovic a very good player but with bad luck in his first season at Sevilla, an italian one (I can?t remember his name) and... yours!!!!! Although I am sure at last our president will sign another one. Always happens the same. When everybody is almost sure about anything, he signs another one. So we will have to wait." Για τον Φώτη η γνώμη στην Vitoria είναι πως "It seems he has had a very good teachers (Ivkovic and Sakota) and has done very well this year, so...".

Υ.Γ. (2)Αύριο βράδυ είναι τα draft του ΝΒΑ και ενδέχεται να επιλεγεί κάποιος από τους Νίκο Ζήση - Γιάννη Μπουρούση που λόγω ηλικίας (γεννημένοι το 1983) συμμετέχουν αυτόματα σε αυτά.

TΕΛΟΣ Ο ΚΑΤΣΙΚΑΡΗΣ !!!!!!!

Ενώ όλοι πιστεύαμε και θεωρούσαμε δεδομένο πως ο Φώτης Κατσικάρης θα ήταν ο πρώτος προπονητής μας που θα παρέμενε στον πάγκο μας για 3η συνεχόμενη χρονιά μετά από ... αιώνες, η διοίκηση του Γιάννη Φιλίππου μας διέψευσε καθώς φάνηκε πως για κάποιον περίεργο προσωπικό τους λόγο, ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΕΝΕΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ... Το έργο το είδαμε πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1998 όταν τέλειωσε η συνεργασία με τον Ιωαννίδη. Το ξαναείδαμε το καλοκαίρι του 2001, όταν τελείωσαν τον Ivkovic τηλεφωνικά. Τρίτη repetition του έργου το 2003 με την αποπομπή του Sakota. Και τώρα έχουμε το διαζύγιο με τον Κατσικάρη... Εκεί στη Γράμμου τι πίνουνε τελικά ;;; Ζήτησε κανένα παίκτη που να κοστίζει πάνω από 100 χιλιάρικα τη χρονιά και τσιμπηθήκανε ;

Προσωπικά θεωρώ απόλυτα λανθασμένη τη συγκεκριμένη κίνηση της διοίκησης. Είναι εντελώς παράλογο να διακόπτεις τη συνεργασία σου με έναν προπονητή που προέρχεται από την ομάδα, με πολυτετή προϋπηρεσία σαν παίκτης, που τον εμπιστεύεσαι για 5 χρόνια να κάθεται σαν assistant coach δίπλα από πολύ μεγάλους προπονητές (Duda, Sale), που του δίνεις τη δυνατότητα να αναλάβει head coach και που κατά γενική ομολογία τα κατάφερε περίφημα ... Άλλωστε για μένα είναι ο προπονητής της χρονιάς στην Ελλάδα, μετά τις πολύ καλές μας πορείες τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Α1 και πιστεύω πως θα κερδίσει και στη σχετική ψηφοφορία του ΕΣΑΚΕ...

Υ.Γ. ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΗΜΑΡΤΟΝ ΡΕ ΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΕ... Μας έχετε ξεσκίσει την ψυχολογία... Μην μείνει το χαμόγελο στα χείλη μας για πολύ.. Αμέσως να πέσει το ξενέρωμα...

Υ.Γ. (2) Ίσως ο βασικός λόγος που ο Φώτης αποτελεί πλέον παρελθόν, είναι πως μετά την εκπληκτική μας πορεία στα playoff και το εξαιρετικό & απόλυτα διαβασμένο κωουτσάρισμά του, έγινε πλήρως αποδεκτός στον κόσμο της ΑΕΚ. Και αυτό είναι κάτι που εδώ και χρόνια φαίνεται πως δεν αντέχει η διοίκηση...

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Το 2004/05 μας άφησε χρόνους και πλέον πρέπει να γίνει ο σχεδιασμός για την νέα περίοδο. Για πρώτη φορά όχι μόνο επί διοίκησης Φιλίππου (που κανείς τεχνικός δεν έμενε πάνω από 2 χρονιές) αλλά και από τότε που ... θυμάμαι τον ευατό μου, θα έχουμε τον ίδιο προπονητή για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Αναλυτικά οι προπονητές μας την τελευταία εικοσαετία :

2004/05: Φώτης Κατσικάρης
2003/04: Φώτης Κατσικάρης
2002/03: Dragan Sakota
2001/02: Dragan Sakota
2000/01: Dusan Ivkovic
1999/00: Dusan Ivkovic
1998/99: Γιώργος Καλαφατάκης, Φώτης Κατσικάρης, Κώστας Πολίτης
1997/98: Γιάννης Ιωαννίδης
1996/97: Γιάννης Ιωαννίδης
1995/96: Vlade Djurovic, Slobodan Subodic
1994/95: Vlade Djurovic
1993/94: Steve Young (Γιατζόγλου), Απόστολος Κόντος
1992/93: Μιχάλης Κυρίτσης, Richard Dukeshire, Νίκος Νεσιάδης
1991/92: Kresimir Cosic, Βαγγέλης Νικητόπουλος
1990/91: Kresimir Cosic
1989/90: Βαγγέλης Νικητόπουλος
1998/89: Kresimir Cosic, Νίκος Νεσιάδης
1987/88: Βαγγέλης Νικητόπουλος
1986/87: Μιχάλης Αναστασιάδης, Κώστας Αναστασάτος, Γιώργος Αμερικάνος
1985/86: Μιχάλης Αναστασιάδης
1984/85: Βαγγέλης Νικητόπουλος, Νίκος Νεσιάδης

Μόνο τη δεκαετία του '60 με τον Μίσσα Πανταζόπουλο και τον Νίκο Μήλα στη συνέχεια πρέπει να καταφέραμε να διατηρήσουμε 3η σεζόν ένα προπονητή...

ΑΝΤΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ

Δεν τα καταφέραμε την Κυριακή να ισοφαρίσουμε ξανά σε 2-2 και να στείλουμε τη σειρά σε 5ο ματς, που θα γινόταν σήμερα στο ΟΑΚΑ. Η ομάδα ξέμεινε από δυνάμεις κι έχασε με 71-87 από τον Παναθηναϊκό στο Γαλάτσι. Λογικό, καθώς οι απουσίες των Bailey, Γλυνιαδάκη είναι σημαντικές και όσο περνούσε ο χρόνος φαίνονταν περισσότερο καθώς ξεμέναμε από εναλλακτικές λύσεις ενώ και οι υπόλοιποι κουράζονταν περισσότερο για να τα καταφέρουν χωρίς αυτούς. Έτσι δεν μπορέσαμε να εκμεταλλευθούμε και την διαιτησία των Καρούση, Χριστοδούλου, Αφεντουλίδη μια που ήταν η πρώτη φορά εδώ και πολλά-πολλά χρόνια, που σε τέτοιο ματς, είχαμε ευνοϊκά σφυρίγματα σε κρίσιμα σημεία. Αλλά όταν χάνουμε τις βολές τη μια μετά την άλλη, τα σφυρίγματα πάνε στράφι κι αυτά.

Σίγουρα η χρονιά ήταν απόλυτα επιτυχημένη, αφού η ομάδα κατάφερε τους στόχους της τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, που ήταν η συμμετοχή στον τελικό και η πρόκριση στους 16 αντίστοιχα. Και είναι σημαντικότατο αυτό, γιατί η ομάδα που ποτέ δε ψάχνει δικαιολογίες, πέτυχε αυτό που ζητούσε, ενώ είχε άπειρες δικαιολογίες από τα προβλήματα που αντιμετώπισε όλη τη σεζόν. Χτυπηθήκαμε από τραυματισμούς : Πελεκάνος (έχασε το πρώτο μισό), Nicevic (έχασε 15-20 ματς στην αρχή), Γλυνιαδάκης (εκτός το τελευταίο 2μηνο), Bailey (τραυματίας στους τελικούς), που αν δεν υπήρχαν η εικόνα μας θα ήταν εντελώς διαφορετική. Κάναμε αρκετές ήττες εντός έδρας (4 στη ρέγκιουλαρ, 1 στα πλέϊ-οφ, 2 στην Ευρώπη) που ήταν λογικό νούμερο αφού το Γαλάτσι μόνο έδρα δε θύμησε στην πλειοψηφία των 28 αγώνων που δώσαμε εκεί...

Ο επίλογος είχε άσχημη γεύση εξ'αιτίας των επεισοδίων που δημιούργησαν οι ανεγκέφαλοι που βρήκαν το δρόμο για τη Βεϊκου τώρα στα πλέϊ-οφ... Και είναι κρίμα να τιμωρηθεί η ομάδα μας που σε όλη τη χρονιά το γήπεδό μας θύμιζε εκκλησία, εξ'αιτίας τους... Και είναι ακόμα περισσότερο κρίμα, που οι παίκτες μας δεν μπόρεσαν να πάρουν το τελευταίο χειροκρότημα όπως τους άρμοζε και πάλι εξ'αιτίας τους (και των δυνάμεων ασφαλείας που είχαν τη συνηθισμένη, καθυστερημένη, βλακώδη αντίδραση)

Υ.Γ. Τώρα περιμένουμε την επόμενη μέρα για να δούμε ότι πραγματικά η διοίκηση έχει πάρει το μάθημά της και θα αρχίσει να χτίζει πάνω σε αυτά που έφτιαξε την τελευταία διετία.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΟΡΟΣ ΣΤΟ ΓΑΛΑΤΣΙ ΓΙΑ ΦΕΤΟΣ

Δεν μπορέσαμε να κάνουμε το break στον 3ο τελικό του ΟΑΚΑ. Μπορεί να εμφανιστήκαμε απόλυτα έτοιμοι αγωνιστικά, αναγκάζοντας τους αντιπάλους μας να χάνουν τη μια βολή μετά από την άλλη από το άγχος. Μπορεί ο Φώτης να έδωσε ρεσιτάλ από τον πάγκο (το πολλοστό στα playoff). Μπορεί ο Nicevic να έβγαζε μάτια κάτω από τα καλάθια. Όμως όλα αυτά δεν αρκούν για να κερδίσεις εκτός έδρας τον Παναθηναϊκό. Γιατί ; Μα γιατί άλλο να παίζεις με πέντε και άλλο με έξι, επτά ή και οκτώ μέσα στο παρκέ...

Το ματς κρίθηκε και πάλι από το φόρτωμα των ψηλών μας (αλλά και του Ζήση) με φάουλ. Έτσι στο κατάλληλο χρονικό σημείο, μπόρεσε να δράσει ανενόχλητος ο Τσαρτσαρής και η παρέα του για να αποκτήσουν μια διαφορά ασφαλείας. Με τον Lollis να τους κάνει συνεχόμενες ζημιές η διαφορά εξαφανίστηκε και φυσικά τότε ο Quadre χρεώθηκε με 5ο φάουλ (τι σύμπτωση ...) Είχαμε και τα λάθη από τον Kus (που δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι για την καλή του εμφάνιση στον 2ο τελικό και στον 3ο ήταν ο γνωστός Davor του φθινοπώρου) αλλά και τον αρχηγό, που συνεχίζει να είναι σχετικά άσφαιρος κι έδεσε το γλυκό..

Έτσι την Κυριακή στο Γαλάτσι θα έχουμε το πρώτο match-ball του πρωταθλήματος. Αν θέλουμε να φέρουμε ξανά τη σειρά στο ΟΑΚΑ για ένα 5ο τελικό, θα πρέπει υποχρεωτικά να κερδίσουμε. Δεν είναι καθόλου εύκολο όμως, καθώς οι δεδομένες απουσίες των Bailey, Γλυνιαδάκη γίνονται ακόμα μεγαλύτερες όσο μεγαλύτερη διάρκεια έχει μια σειρά αγώνων καθώς οι εναπομείναντες παίκτες κουράζονται περισσότερο. Και φυσικά δεν αρκεί να είμαστε αγωνιστικά καλύτεροι, αλλά θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιπαρέλθουμε και τον Καρούση με το Χριστοδούλου... Ακόμα πιο δύσκολη αποστολή δηλαδή..

Υ.Γ. Σιγά μη γεμίσει αύριο... Με την Εθνική ποδοσφαίρου να παίζει πάνω-κάτω την ίδια ώρα και με το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος βλέπω να έχει λιγότερο κόσμο από την προηγούμενη Κυριακή το κλειστό του Γαλατσίου...

ΜΕ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΣΑΜΠΟΥΚΑ ΕΓΙΝΕ ΤΟ 1-1

H AEK την Κυριακή το βράδυ στο σχεδόν γεμάτο Γαλάτσι, έδειξε τα δόντια της, τη ψυχή της, τον τσαμπουκά της αλλά και τις αναμφισβήτητες ικανότητές της, καταβάλλοντας δίκαια και κάτω από αντίξοες συνθήκες -τραυματισμοί Bailey, Γλυνιαδάκη και η ως συνήθως εχθρική διαιτησία των Κορομηλά, Τανατζή, Αναστόπουλου- τον Παναθηναϊκό του τριπλάσιου (και βάλε) μπάτζετ. Απέδειξε έτσι πως μόνο τυχαία δε βρέθηκε στον τελικό και πως είναι η μόνη (ίσως) ομάδα στην Ελλάδα που μπορεί να κοιτάξει αγωνιστικά τους πράσινους στα μάτια.

Μπορεί ο Χατζής, επηρεασμένος ίσως και από την παραφιλολογία των δηλώσεων της Παρασκευής να μπλοκαρίστηκε (1/7 3π) και να βοήθησε μόνο με τους 5 κολλητούς πόντους του (σε κρίσιμο πάντως σημείο). Όμως ευτυχήσαμε να έχουμε σε εξαιρετικά καλή παραγωγικά μέρα τον Νίκο Ζήση που πέτυχε 21 πόντους, τους 16 στο α' ημίχρονο όταν ουσιαστικά μας κράτησε μόνος του μέσα στο ματς κόντρα στα γκρι σφυρίγματα. Ακόμα περισσότερο ευτυχήσαμε να έχουμε έναν Μιχάλη Πελεκάνο βγαλμένο από τα καλύτερα όνειρά μας, που μας έκανε να ξεχάσουμε την απουσία του Toby, πετυχαίνοντας 16 πόντους με εξαιρετικά ποσοστά και φυσικά με εντυπωσιακή αμυντική παρουσία. Κυρίως όμως ευτυχήσαμε να πιάσει το καλύτερό του παιχνίδι με τα χρώματα της ΑΕΚ, ο δακτυλοδεικτούμενος για τις εμφανίσεις του μέχρι σήμερα, Davor Kus.

Ο Κροάτης γκαρντ έβγαλε πραγματικά μάτια με την απόδοσή του... Χωρίς λάθη, με ρεκόρ πόντων (15), με 3/4 τρίποντα από τα οποία το 3ο το οποίο κλείδωσε τη νίκη καθώς έκανε το 82-77 ήρθε μετά από δικό του επιθετικό ρημπάουντ και με εξαιρετική αμυντική παρουσία πάνω στον Lakovic. Ένας παίκτης που δε θύμιζε σε τίποτα αυτόν που βλέπαμε μέχρι σήμερα και ειδικά στο πρώτο μισό της σεζόν. Δεν του έχω σούρει και λίγα όλη τη χρονιά και μακάρι να συνεχίσει έτσι στη συνέχεια της σειράς και να με διαψεύσει ευχάριστα.



Υ.Γ. (1) Ούτε και με τον ΠΑΟ στον 1ο τελικό γέμισαν οι ρημάδες οι 5147 θέσεις του κλειστού στο Γαλάτσι. Όσοι ήρθαμε βλέποντας τον τεράστιο όγκο των παρκαρισμένων αυτοκινήτων υποθέσαμε πως επιτέλους θα γέμιζε και πως ο κόσμος θα κρεμόταν σαν τσαμπιά... Όμως τα αυτοκίνητα που ήταν παρκαρισμένα μπροστά από το βοηθητικό προπονητήριο ΔΕΝ ήταν φιλάθλων μας αλλά στελεχών του ΠΑΣΟΚ που την ίδια ώρα είχαν εκεί συνεδρίαση...

Υ.Γ. (2) Με τον Παπανικολάου να είναι στην Ιταλία σε τουρνουά με την Εθνική Νέωνβλέπω να έχουμε πρόβλημα συμπλήρωσης δωδεκάδας στους υπόλοιπους τελικούς. Εκτός και αν επιστρατευτεί τώρα ο Γιάννης Κακιούζης ή προωθηθεί ο Aleksandar Melniks που κλήθηκε (πήρε πλέον την υποκοότητα) μαζί με τον Ανέστη Μάτο και από την Εθνική Εφήβων.

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΕΑΤΕΣ...

Από την ώρα που ο Ιωαννίδης έφυγε από τον Πειραιά το 1996 και ακόμα περισσότερο από τη στιγμή που ήρθε σε μας, που δεν είχαμε καμιά απολύτως διάθεση να πάρουμε τη σκυτάλη ελέγχου του παρασκηνίου, αυτό έχει περιέλθει πλήρως στα χέρια των αδελφών Κατσάμπα. Και οι καλά μυημένοι υποστηρίζουν -και όχι άδικα- πως οι μέθοδοι που χρησιμοποίησαν οι Κοκκαλιάρηδες, οι περίεργοι και οι συν αυτώ στην ποδοσφαιρική παράγκα για να έχουμε τα 8 κόκκινα πρωταθλήματα σε 9 χρόνια, ωχριούν μπροστά σε αυτές της πράσινης μπασκετικής παράγκας... Γι'αυτόν ακριβώς το λόγο η ΑΕΚ μπορεί να κερδίζει τον ΠΑΟ μόνο όταν τον συντρίβει... Γιατί αν το ματς πάει στον πόντο, είναι δεδομένο πως το ροζ φύλλο θα πάει στους πράσινους μέσω της γκρι βοήθειας...

Έτσι στον 1ο τελικό του ΟΑΚΑ είδαμε το γνωστό έργο.. Όποτε πιέζαμε, εντελώς συμπτωματικά οι ατσίδες με τα γκρι καθάριζαν τη μπουγάδα ανακόπτοντας την αντεπίθεσή μας και επιτρέποντας στους γηπεδούχους να διατηρούν το προβάδισμα... Ο Sandro μόλις άρχισε να δημιουργεί φθορά κάτω από τη ρακέτα ; Ο Pero που έρχεται από τον πάγκο μπορεί να δώσει λύσεις ; Ο Lollis μπορεί να κάνει ζημιά ; Οι Ζαβλανός, Χριστοδούλου, Καρακατσούνης, απάλλαξαν τον Obradovic από κάθε άγχος.. Από τα μέσα του 2ου δεκαλέπτου οι Lollis, Nicevic, Antik είχαν φορτωθεί με 3 φάουλ... Μια με τα αντιαθλητικά εφευρέσεις από τις σέντρες... Μια με τα φάουλ σε διεκδίκηση ρημπάουντ για βολές... Μια με τα ... εξεζητημένα φάουλ που κέρδιζε ο μεγάλος θεατράνθρωπος Αλβέρτης.

Μείναμε μέσα στο ματς κυνηγώντας το διπλό, όσο αντέχαμε και με τον Φώτη Κατσικάρη να κάνει ρεσιτάλ από τον κιτρινόμαυρο πάγκο. Αν ο Τσιάρας ήταν περισσότερο εύστοχος στις βολές και ο Ζήσης βοηθούσε λίγο στο σκοράρισμα (πέρα από τις 8 ασιστ) τον Χατζή που πάλευε μόνος του μαζί με τον Nicevic αλλά και τον Πελεκάνο στο καλύτερό του ματς με τα χρώματα της ΑΕΚ, θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε το όνειρο ακόμα και παίζοντας πέντε εναντίον οκτώ..

Την Κυριακή, το ματς είναι ακόμα πιο δύσκολο.. Οι πράσινοι έρχονται με τον αέρα του 1-0, χωρίς άγχος αφού η σειρά θα κριθεί στην έδρα τους και με δεδομένη την αβάντα των γκρίζων λύκων. Η δεδομένη απουσία του Bailey έχει κάνει πιο φτωχό το οπλοστάσιό μας, όμως αν τελικά γεμίσει το ρημαδοκλειστό του Γαλατσίου (λέμε τώρα...) μπορεί να δοθεί η κατάλληλη ώθηση στους παίκτες μας για να ισοφαρίσουν τη σειρά. Το σίγουρο είναι πως χρειάζεται εξαιρετική προσοχή από όσους βρεθούν στις εξέδρες, γιατί μας έχουν στημένους στη γωνία περιμένοντας το παραμικρό για να μας τιμωρήσουν...

Υ.Γ. Βάλε μέσα το Νικολάκη ... Μάτια θα βγάλει...

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΓΝΩΣΤΙΚΑ...

Όταν έχουμε δυο χρόνια να κερδίσουμε τον Παναθηναϊκό και μετράμε επτά σερί (οκτώ με το ματς που επαναλήφθηκε) ήττες μέσα-έξω...
Όταν έχουμε 15 (δεκαπέντε) σερί ήττες εκτός έδρας από τον ΠΑΟ, με το τελευταίο ροζ φύλλο αγώνα να το έχουμε πάρει τον πρώτο γύρο του 1996...
Όταν σε όσα από τα παραπάνω ματς χτυπήσαμε στα ίσια, οι γκρι βοήθειες ήταν εκεί για να δώσουν τη νίκη στους Αφους Κατσάμπα (3ος ημιτελικός του 98 με τα γνωστά επεισόδια, η ήττα στην παράταση -που τους πήγαν οι διαιτητές- με τον Ντάνιελς την επόμενη χρονιά, τα βήματα του Μποντίρογκα στον πρώτο γύρο του 99/00, το χειρουργείο στον ημιτελικό του 2001, ή τα διαιτητικά όργια στο ματς για την Ευρωλίγκα το 2002)...
Όταν όποτε ξεκινάμε τελική σειρά playoff με μειονέκτημα έδρας χάνουμε πάντα με 3-1 : το 97 από τον ΟΣΦΠ στον μεγάλο τελικό, το 98 ξανά από τους κόκκινους στον μικρό τελικό όπως και το 2000 αλλά και το 2003 από τον ΠΑΟ στον μεγάλο τελικό.(Μόνο πέρσι καταφέραμε να φτάσαμε με τον Ηρακλή σε 5ο ματς για να χάσουμε και πάλι, έστω και με τις γκρι βοήθειες)...
Όταν ο καλύτερος μας παίκτης στο ξεκίνημα των playoff και αυτός που τράβηξε τεράστιο κουπί φέτος, βοηθώντας τόσο στο σκοράρισμα, όσο και στα ρημπάουντ αλλά και στην άμυνα, ο Toby Bailey έχει τεθεί εκτός μάχης και δεν αναμένεται να πατήσει παρκέ για φέτος...

Είναι δεδομένο πως είμαστε το outsider σε αυτή τη σειρά και πως οι ελπίδες μας είναι λιγοστές.

Υ.Γ. (1) Βάλτε μέσα το Νικολάκη να βγάλει μάτια ...

Υ.Γ. (2) Φοβερή η ανακοίνωση της ΚΑΕ Μαρούσι-Honda... Περιμένω και την εκκαθάριση για να τοποθετηθώ.

Υ.Γ. (3) Και εμείς οι Αεκτζήδες ως φορολογούμενοι πολίτες καλούμαστε να πληρώσουμε τους παίκτες & τους προπονητές που έμειναν απλήρωτοι από το νόμο Βενιζέλου για τις ΚΑΕ ΠΑΟΚ, Άρης, Ηρακλής, Πανιώνιος. Τους παίκτες/προπονητές πχ που μας στέρησαν τουλάχιστον 2 Κύπελλα Ελλάδας (1998,1999), τα πριμ της κατάκτησης των οποίων πληρώνουμε έμμεσα και εμείς... Κατά τα άλλα τους αντικειμενικούς τους πείραζε μόνο το 44 της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ...

ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΛΟΙΠΟΝ...

Για 3η χρονιά στα τελευταία 4 χρόνια (μοναδική εξαίρεση η περσινή -μεταβατική όπως φάνηκε- περίοδος) και για 4η συνολικά στην Α1, η ομάδα μας θα διεκδικήσει το πρωτάθλημα συμμετέχοντας στους τελικούς. Αναμφισβήτητα πλέον μπορούμε να μιλάμε για μια επιτυχημένη χρονιά της ΑΕΚ. Στην Ευρώπη έκανε το βήμα παραπάνω, φτάνοντας στους 16 και χάνοντας την πρόκριση στους '8' στις ισοβαθμίες την ώρα που ομάδες με μεγαλύτερο μπάτζετ & καλύτερο δυναμικό πήγαν πολύ χειρότερα (Siena, Barcelona κλπ). Στο πρωτάθλημα, επιστρέψαμε στη φυσική μας θέση και εκεί που όλοι βλέπαμε πως έπρεπε να είμαστε, δηλαδή τουλάχιστον στον τελικό. Μπορεί η 6η θέση της κανονικής περιόδου και το μέτριο 15-11 να ήταν πολύ άσχημα και κυρίως πλασματικά αφού πληρώσαμε την υπερπροσπάθεια της Ευρώπης, όμως η διπλή ανατροπή κόντρα σε Άρη & Μαρούσι και η θριαμβευτική πρόκριση στον τελικό, αλλάζουν την εικόνα αφού κατέδειξαν πως η ομάδα μας αν μη τι άλλο έχει τσαμπουκά και ψυχολογία νικητή.

Όταν ξεκινούσε η σειρά κόντρα στο Μαρούσι έγραφα πως οι κιτρινόμαυροι των Βορείων Προαστίων ήταν ένα κλικ χειρότεροι από πέρσι, ενώ εμείς είμασταν αισθητά καλύτερη από τη περασμένη σεζόν. Συνεπώς ήταν απόλυτα φυσιολογικό, το δύσκολο 2-0 που αποκλειστήκαμε πέρσι έχοντας πάρα πολλούς τραυματισμούς να δώσει τη θέση του στο φετινό 3-1. Και επειδή διάβασα στα αντικειμενικά ΜΜΕ διάφορα περί των μεγάλων απωλειών που είχαν οι αντίπαλοι μας με τους τραυματισμούς των Popovic & Καράγκουτη, να σημειώσω πως δεν είχα διαβάσει αντίστοιχα σχόλια πέρσι όταν εμείς παίξαμε χωρίς τον βασικό μας σέντερ (Γλυνιαδάκη), το 2ο τριάρι μας (Μισιακό) που προερχόταν από εξαιρετικά ματς με Άρη και έπαιξε μόνο ένα ημίχρονο στον Άγιο Θωμά, και χωρίς το βασικό μας τεσσάρι και στυλοβάτη της άμυνας Quadre Lollis στον 2ο ημιτελικό αφού τέθηκε νοκ-άουτ από χτύπημα του Καράγκουτη στο 3'...

Μπροστά μας είναι για άλλη μια φορά ο Παναθηναϊκός, τον οποίο αντιμετωπίζουμε και με μειονέκτημα έδρας. Τα προγνωστικά σαφέστατα και είναι εναντίον μας. Οι πράσινοι είναι πιο πλήρεις, έχουν το αβαντάζ της έδρας (που θα γίνει ακόμα σημαντικότερο αν τελικά ο ΕΣΑΚΕ μας φιλοδωρήσει με 2 αγωνιστικές για τα ... μη επεισόδια που έγιναν με το Μαρούσι), έχουν την αβάντα των γκρι σε μόνιμη βάση.



Υ.Γ. (1) Αν τελικά φάμε τιμωρία για ότι έγινε (και κυρίως ότι δεν έγινε αλλά γράφτηκε στις αντικειμενικές εφημερίδες), θα μιλάμε για τεράστιο σκάνδαλο.. Που όμως για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, θα είναι αναμενόμενο αφού το έργο το βλέπουμε 4 χρόνια τώρα συνέχεια... 2001/02 στο Περιστέρι, 2002/03 στα Λιόσια, 2003/04 στον Άγιο Θωμά, 2004/05 στο Γαλάτσι, οι δυνάμεις των ΜΑΤ προσπαθούν φιλότιμα να τιμωρείται η έδρα μας.

Υ.Γ. (2) Το 'Βαζέλες-Βαζέλες-Ρουφιάνοι" θεωρήθηκε υβριστικό από τον Λάζαρο Βορεάδη στον 2ο ημιτελικό με αποτέλεσμα να εισπράξουμε μια επίπληξη ... Το "ΠΑΟ γ@μ@ την ΑΕΚ την π@@..." δε θεωρήθηκε υβριστικό από τον ίδιο Λάζαρο Βορεάδη χθες στο ΟΑΚΑ στο ματς με τον Πανιώνιο... Όπως έγραφε και ο Όργουελ στη φάρμα των ζώων, όλα τα ζώα είναι ίσα αλλά μερικά είναι πιο ίσα από τα άλλα...

ΤΟ ΠΙΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΦΕΤΙΝΟ ΜΑΤΣ

μέχρι το ...επόμενο, που έλεγε κάποτε και ο Γκάλης. Την Κυριακή στον Άγιο Θωμά, η ομάδα μας δεν τα κατάφερε και έτσι το σκορ μειώθηκε σε 2-1. Απόλυτα φυσιολογική η εξέλιξη, αφού είμαστε ισοδύναμοι και όλα τα ματς μας πέρσι και φέτος έχουν κριθεί στο τέλος. Καταφέραμε να επιστρέψουμε στο παιχνίδι δυο φορές : μια στην αρχή μετά το 23-10 καθώς περάσαμε στη συνέχεια ακόμα και 31-38 μπροστά και άλλη μια στο 4ο δεκάλεπτο όταν το 60-49 έγινε 62-58. Όμως κάτι το λάθος του Nicevic, κάτι το άστοχο τρίποντο του Σωτήρη δε μας βοήθησαν να κάνουμε και 3η ανατροπή... Πληρώσαμε την πολύ κακή μέρα του Bailey (ήταν τραγικός με 1π και 0/8 σουτ), αλλά και τη συνεχιζόμενη μετριότητα του Lollis που σε συνδυασμό με την κακή μέρα που βρέθηκε ο Antik (σε αντίθεση με τα πρώτα 2 ματς) έδεσαν το γλυκό. Και φυσικά να σημειώσω πως ο ΜουΜου έκανε για πρώτη φορά στα ημιτελικά το γνωστό παιχνίδι του...

Το ματς της Τετάρτης μόνο εύκολο δεν είναι, όπως δεν ήταν εύκολα και τα υπόλοιπα 5 φετινά και 4 περσινά που δώσαμε με το Μαρούσι. Αν οι δυο Αμερικανοί ανεβάσουν απόδοση και πιάσουν τα δικά τους στάνταρντ, τότε θα έχουμε πολλές πιθανότητες να κάνουμε την υπέρβαση. Αυτό πάντως που θα ήθελα να δω σε περίπτωση που στραβώσει το ματς και ισοφαρίσει σε 2-2 το συγκρότημα των Βορείων Προαστίων, είναι να μην την πέσουν όλοι πάνω σε παίκτες και τεχνική ηγεσία...

Υ.Γ. Ευχαριστώ όσους με τίμησαν με τη ψήφο τους στην πιο δύσκολη μέρα της ζωής μου. Γιατί το βάρος που έρχεται μαζί με αυτή την πιο τιμητική θέση που έχω πάρει ποτέ, είναι τεράστιο...

TIΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ

Μπορεί να κερδίσαμε και την Πέμπτη το Μαρούσι με 86-77 και να προηγούμαστε πλέον με 2-0 στην σειρά των ημιτελικών, όμως τίποτα απολύτως δεν έχει τελειώσει. Η σειρά κρίνεται στις 3 νίκες και όλα μπορεί να συμβούν. Ας μην ξεχνάμε τι έγινε πριν 3 χρόνια όταν βρεθήκαμε και εμείς στο 0-2 κόντρα στον Ολυμπιακό... Και δεν είναι δύσκολο να γίνει η στραβή... Γιατί μέχρι σήμερα δεν παίξαμε ακόμα κανένα ματς στα playoff σαν φαβορί. Πάντα σαν outsider κατεβαίναμε. Τώρα όμως με το 2-0 στους ώμους μας, κουβαλάμε πάνω μας αυτό το βάρος. Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε να ανταπεξέλθουμε σε αυτό.

Και δεν είναι καθόλου δύσκολο να γυρίσει η σειρά.. Τα ματς με το Μαρούσι και πέρσι και φέτος, είναι όλα κλειστά στο σκορ και με τους αντιπάλους μας να παίρνουν πολύ παραπάνω από τα κουκούτσια στο μοίρασμα του καρπουζιού από τους διαιτητές. Μειώνοντας σε 1-2, το άγχος θα μεταφερθεί σε μας και με σκηνικά σαν αυτά του Βορεάδη στο 2ο ημιτελικό κάλλιστα μπορούν να έρθουν τα πάνω-κάτω.

Αυτό που κρατάω μέχρι τώρα, είναι πως η ομάδα μας παρουσιάστηκε εξαιρετικά καλά διαβασμένη και στα 2 παιχνίδια. Οι παίκτες μας ξέρανε τι θέλανε μέσα στο παρκέ και πως να το πάρουνε. Δείχνουμε να διαθέτουμε μεγαλύτρο βάθος πάγκου από τους αντιπάλους μας και να βρίσκουμε λύσεις όταν τα πρώτα βιολιά δεν τραβάνε, ενώ παράλληλα παίζουμε εξαιρετική άμυνα περιορίζοντας τα ατού τους (πλην Σπανούλη).

Υ.Γ. (1) Ελπίζω την Κυριακή στον Άγιο Θωμά να μην πατήσουμε καμιά μπανανόφλουδα σαν αυτή που μας έριξε ο Βορεάδης την Πέμπτη.

Υ.Γ. (2) Πολύ αργά μίλησε ο Φιλίππου... (Πάντως και τον Δεκέμβρη είχε βγει 4-5 μέρες πριν τη ΓΣ να μιλήσει). Αν τις προθέσεις του τις δημοσιοποιούσε μήνες νωρίτερα τώρα είτε θα είχε λυθεί το γηπεδικό πρόβλημα, είτε θα είχε βγει στη σέντρα η διοίκηση της ΠΑΕ..

ΠΕΡΙ ΕΚΛΟΓΩΝ ΣΤΗΝ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε.Κ.

Την ερχόμενη Δευτέρα (ή την Τρίτη αν τελικά την πρώτη μέρα δεν υπάρξει η απαραίτητη απαρτία) τα μέλη της Ερασιτεχνικής Α.Ε.Κ. καλούνται να επιλέξουν τα μέλη που θα συνθέσουν το νέο της Διοικητικό Συμβούλιο. Δυστυχώς παρά το γεγονός πως τα περισσότερα τμήματά της Μάνας Α.Ε.Κ. βρίσκονται σε μια κατάσταση μεταξύ χειμερίας νάρκης και απαξίωσης, η εκλογοαπολογιστική ΓΣ της 30ης Μαϊου έχει πάρει μια εντελώς άλλη μορφή. Όλοι φαίνεται να την αντιμετωπίζουν ως διαδικασία ανοίγματος κλειστών φακέλων με τις τεχνικές και τις χρηματοοικονομικές προσφορές που καταθέτουν οι υποψήφιοι ανάδοχοι που συμμετέχουν σε μειοδοτικό κατασκευαστικό διαγωνισμό...

Αυτή η διαστρέβλωση έχει δημιουργηθεί και με την αγαστή αρωγή των υποτίθεται αντικειμενικών ΜΜΕ. Αυτών που έλαμψαν με την απουσία τους (μόνο ένας δημοσιογράφος ήταν εκεί...) στη ΓΣ του 2002 στο Holiday Inn, όταν αποφασιζόταν να δοθεί εν λευκώ εξουσιοδότηση στον Γιάννη Γρανίτσα για το γηπεδικό. Που απουσίαζαν και το Δεκέμβρη του 2003 στον Κένταυρο (εκεί υπήρχαν 2-3 εκπρόσωποι του τύπου), όταν είχε μόλις ψηφιστεί ο νέος νόμος και σιγά μην έδιναν δυάρα για το τι προβλήματα είχε η Ποδηλασία ή η Πυγμαχία. Αλλά βρήκαν το δρόμο το Δεκέμβρη που μας πέρασε στο Holiday Inn, αφού πλέον το θέμα 'πουλούσε' και θα μας έκανε την τιμή να μιλήσει και ο πρόεδρος της ΠΑΕ πριν να πάει στο γάμο του Μπασινά...

Βέβαια δεν είναι μόνο οι εκπρόσωποι των ΜΜΕ που είχαν γυρίσει την πλάτη τους στην Ερασιτεχνική ΑΕΚ και τα προβλήματά της. Τα χιλιάδες μέλη που συμμετείχαν στην ιστορική ΓΣ του 1979 που έγινε στη Θύρα 18 και καθόρισε το περίφημο 60%-40%, άφηναν ο ένας μετά τον άλλο την ΑΕΚ στην τύχη της με αποτέλεσμα να φτάσουμε να γίνονται ΓΣ με 50, 78 και 105 ταμειακά ενήμερα μέλη... Έφτασε η Ερασιτεχνική ΑΕΚ να έχει έσοδα της τάξης των ... 400 ευρώ το χρόνο από εισφορές μελών...

Ευτυχώς η κατάσταση έχει αλλάξει τα τελευταία 2 και κάτι χρόνια... Για πρώτη φορά τον περασμένο Δεκέμβρη, η διπλή αίθουσα του Holiday Inn δε μας χωρούσε (ενώ το 2002 χωρούσαμε μια χαρά στη μονή και υπήρχε και άπλα...), ενώ τώρα η ΓΣ θα γίνει σε αίθουσα με χωρητικότητα 1000 θέσεων κάτι το οποίο σίγουρα είναι θετικότατο. Ας είναι καλά η οργανωμένη καμπάνια για να γραφτούν νέα μέλη στην Ερασιτεχνική που ξεκίνησαν κάποια παιδιά της Original21, η οποία ξεκίνησε με μικρά βήματα πριν από 3-4 χρόνια και που πήρε τη μορφή χιονοστιβάδας τους τελευταίους 18 μήνες, φθάνοντας στις περίπου 800 εγγραφές. Στο ίδιο χρονικό διάστημα προς την ίδια κατεύθυνση έβαλε το λιθαράκι της και η “Ένωση 1924”, προωθώντας περίπου 140 αιτήσεις στην Μάνα Α.Ε.Κ.

Πολλοί είναι αυτοί που με ρωτάνε γιατί συμμετέχω ενεργά σε αυτές τις εκλογές. Η απάντηση είναι απλή... Έχω συνηθίσει από πολύ μικρός να μην παρακολουθώ ως παθητικός παρατηρητής τα τεκταινόμενα, να μην αφήνω τους άλλους να βγάζουν τα φίδια από τις τρύπες και να δρώ στο προσκήνιο και όχι στο παρασκήνιο... Ίσως γιατί θέλω να κοιτάω τον καθρέπτη το πρωί και να μην προβληματίζομαι και επειδή όταν μεγαλώσει η κόρη μου και με ρωτάει 'εσύ τι έκανες;' να μην κάνω κοκοκό...

Οι επιλογές στην επερχόμενη ΓΣ είναι συγκεκριμένες. Θα μου ήταν εξαιρετικά εύκολο και ανώδυνο να επιλέξω το δρόμο του άκυρου-λευκού, της σιωπής ή ακόμα και της αυτόνομης καθόδου. Στη σημερινή συγκυρία όμως αναμετρώνται :

- η απερχόμενη διοίκηση, η οποία μπορεί να είχε τις καλύτερες των προθέσεων αλλά δυστυχώς απέτυχε τόσο στους χειρισμούς του γηπεδικού όσο και στη διαχείριση των περισσότερων τμημάτων του Συλλόγου
- ο εκπρόσωπος της σχολής παραγόντων παλαιάς κοπής αλλά συνάμα νεόκοπο μέλος της ΑΕΚ, που συγκρότησε συνδυασμό που εμπεριέχει σχεδόν τη μισή απερχόμενη διοίκηση (συνεπώς μόνο φορέας του καινούριου δεν είναι), με τουλάχιστον αμφίβολες διαθέσεις για τα πραγματικά προβλήματά της Ερασιτεχνικής και με συγκεκριμένο παρελθόν (πχ ποιος πλήρωσε τα members club, τα δημοσιογραφικά, πόσο στοίχισαν τα γυαλίσματα των τροπαίων, τι έγινε με την περίφημη αύξηση του ΜΚ ή ακόμα παλιότερα η υπόθεση 'Γιαννάκη' κλπ) το οποίο επιμελώς αποκρύπτουν τα ΜΜΕ που τον σιγοντάρουν
- στελέχη (για χρόνια) της προηγούμενης διοίκησης, που είτε συγκρότησαν συνδυασμό, είτε κατέρχονται αυτόνομα και ναι μεν διαθέτουν την έξωθεν καλή μαρτυρία αλλά κουβαλάνε και το φορτίο της συμμετοχής και της συνυπευθυνότητάς τους -στον όποιο βαθμό- στην παρούσα κατάσταση

Επειδή λοιπόν πιστεύω πως με τα φθαρμένα και αποτυχημένα υλικά του χθες αλλά και του προχθές, που έχουν συμβάλλει με τον τρόπο τους στην κατάντια στην οποία περιήλθαμε, δεν είναι δυνατό να χτιστεί το αύριο, επειδή πιστεύω πως το μοντέλο του προέδρου-λεφτά είναι ξεπερασμένο (και αποτυχημένο) ίσως γιατί η “έννοια του Αεκτζή επιχειρηματία δεν υφίσταται” όπως είχε πει παλιότερα και αυτός στον οποίο οφείλεται σε τεράστιο βαθμό το άνοιγμα της Ερασιτεχνικής σε νέα μέλη, θεώρησα χρέος μου να συμπορευτώ με ανθρώπους που εκπέμπουμε στο ίδιο πάνω-κάτω μήκος κύματος και να συμμετάσχω στο ψηφοδέλτιο της κίνησης 'ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΕΚ'.

Στόχος μου δεν είναι φυσικά ούτε οι καρέκλες ούτε οι κουτάλες, αλλά η συνδιαμόρφωση μιας εναλλακτικής τάσης μέσα στο χώρο της Ερασιτεχνικής ΑΕΚ. Άλλωστε ούτε ρηξικέλευθος στο χώρο είμαι, ούτε πρόκειται να την κάνω με ελαφριά πηδηματάκια όπως άλλοι αν δεν πετύχουν τους σκοπούς τους...

Και αν τελικά το αποτέλεσμα των εκλογών είναι αυτό που απεύχομαι, η ευθύνη θα βρίσκεται στους ώμους αυτών (λέγε με ΠΑΕ) που με τις ολιγωρίες και τις υπαναχωρήσεις τους στα κρίσιμα σημεία, άνοιξαν την πόρτα σε αυτούς που νομίζαμε πως είχαν μπει οριστικά στο ... χρονοντούλαπο της ιστορίας.

ΑΠΛΑ ΕΣΠΑΣΕ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Την Κυριακή στον Άγιο Θωμά και τίποτα περισσότερο. Ας μην αιθεροβατούμε. Το ότι κερδίσαμε το πρώτο ματς της σειράς δε σημαίνει πως ξαφνικά, από 'αποτυχημένοι & καφενείο' γίναμε η 'σούπερ ομαδάρα'... Θυμηθείτε πχ το Περιστέρι που προηγήθηκε σπάζοντας την έδρα του ΠΑΟ στο Σπόρτιγκ πρόπερσι στα ημιτελικά, αλλά τελικά έχασε με 2-1 καθώς το φαβορί δικαίωσε τον τίτλο του. Και στη δική μας τη σειρά, είτε μας αρέσει είτε όχι φαβορί είναι το Μαρούσι. Ειδικά από τη στιγμή που χρειάζονται 3 νίκες για να περάσεις συνεπώς το ματς που έγινε δεν είναι τόσο καθοριστικό όπως σε σειρές που κρίνονται στις 2 νίκες.

Αυτό που μου άρεσε στην ομάδα την Κυριακή ήταν το στήσιμό της μέσα στο παρκέ. Από την αρχή δείξαμε τι θέλαμε μέσα στο γήπεδο και είμασταν αδιαφιλονίκητα αυτοί που έλεγχαν το ρυθμό του παιχνιδιού. Ο μόνος λόγος που το παιχνίδι κρίθηκε στον πόντο, ήταν η έλλειψη συγκέντρωσης σε κρίσιμα σημεία που δεν μας επέτρεψε να πάρουμε διαφορά. Πχ τα καρφώματα που δεν έκανε ο Antik, τα άχαστα του Nicevic, τα συνήθη μπουρδουκλώματα των Kus, Πελεκάνου ή οι ... ταρζανιές του Νικολαϊδη (ειδικά η τελευταία φάση στο 1'02" που έφαγε το κλέψιμο του Σπανούλη ήταν @#!$&#...). Πάντως η παρουσία του Σωτήρη ήταν γενικά απόλυτα θετική και συνεισέφερε τα μέγιστα στο μπλοκάρισμα του ΜουΜου. Και σίγουρα η συγκεκριμένη επιλογή προσμετράται στα θετικά του Φώτη Κατσικάρη που παρουσιάστηκε απόλυτα διαβασμένος στο παιχνίδι.


Το άλλο που μου άρεσε ήταν η παρουσία του κόσμου μας. Είχαμε παλμό, πάθος και κερδίσαμε κατά κράτος τη μάχη της εξέδρας. Αν οι 1000-1500 (παραπάνω δε μας κόβω) που βρεθούμε μεθαύριο στο Γαλάτσι έχουμε το ίδιο πάθος & παλμό, θα μπορέσουμε να σπρώξουμε την ομάδα μας ακόμα περισσότερο.

Υ.Γ. Θα μπορούσε η ΚΑΕ να βάλει τις τιμές στα 5 ευρώ για τη Πέμπτη, μια που πλέον όσα παιχνίδια παίζουμε είναι ουσιαστικά bonus σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό. Βέβαια αυτό προϋποθέτει άλλες δυνατότητες από την πλευρά της διοίκησης, τις οποίες ναι μεν φαίνεται να πλησιάζουν αλλά δεν με έχουν πείσει ότι τις έχουν...

ANAΤΡΕΨΑΜΕ ΤΑ ΠΡΟΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ

Τελικά ο Charles Barton αναδεικνύεται στον καλύτερο πελάτη του Φώτη Κατσικάρη... τουλάχιστον στα playoff. Κι αυτό γιατί η ΑΕΚ έδειξε χαρακτήρα στο 3ο παιχνίδι, πήρε τη πρόκριση αν και έχανε στο 38' με ένα σερί 1-10 στο τέλος και τώρα αύριο αρχίζουν οι ημιτελικοί κόντρα στο Μαρούσι. Το Μαρούσι που ο Παναγιώτης Γιαννάκης με το 6-0 που μετράει εναντίον μας πέρσι και φέτος μας έχει κάνει με τη σειρά του πελάτες...

Καταλύτης για την νίκη-πρόκριση δεν ήταν η απόδοση του Sandro Nicevic (που το καλάθι που έχασε στο 1'54" μόνος του από κάτω ευτυχώς δεν αποδείχθηκε μοιραίο), αλλά αυτή των Ζήση & Νικολαϊδη. Ο πρώτος παρά το φόρτωμα με φάουλ έμεινε στο παρκέ, ενώ ο δεύτερος βοήθησε τα μέγιστα στον αποσυντονισμό των περιφερειακών του Άρη που ήταν και η δύναμη κρούσης του... Ευτυχώς για μας, δεν ακριβοπληρώσαμε το διάστημα που οι ψηλοί του Άρη έκαναν πάρτυ κάτω από τα καλάθια (ίσως γιατί ο Μπουρούσης πχ ήταν ξεχασμένος στον πάγκο). Όχι όμως επειδή μπήκε αργότερα ο Antik που βούλωσε κάποιες τρύπες (7ρ), αλλά επειδή οι γηπεδούχοι συνέχιζαν με εμμονή να σουτάρουν τρίποντα παρά την παροιμοιώδη αστοχία τους.

Πέρσι είχαμε βρεθεί ξανά στα ημιτελικά αντίπαλοι με το Μαρούσι, έχοντας και πάλι το μειονέκτημα της έδρας. Η ομάδα μας είναι σίγουρα καλύτερη και κυρίως πιο έμπειρη από πέρσι. Ο Ζήσης δεν είναι φρέσκος στο ρόλο του playmaker. Ο Kus μπορεί να μην έχει πείσει, αλλά μάλλον μπορεί να προσφέρει περισσότερα από όσα πέρσι ο ψαρωμένος Σουρλής. Ο Bailey με τον Πελεκάνο, συγκροτούν -τουλάχιστον στα χαρτιά- καλύτερο δίδυμο από τους Ταπούτο, Μισιακό. Στο σέντερ δεν υπάρχει μόνο ο Παπαϊωακείμ με τον μπλαζέ Sekulic όπως πέρσι, αλλά ο Nicevic που έχει καλύτερη σχέση με το καλάθι & Μπουρούσης που είναι σαφέστατα βελτιωμένος. Ακόμα και ο φετινός μέτριος Antik είναι καλύτερος από τον περσινό που μόλις επέστρεφε από τον τραυματισμό...

Από την άλλη το Μαρούσι, δεν έχει Αγαδάκο και Καράγκουτη που μας είχαν φορτώσει τα καλάθια μας με 17 και 15 πόντους αντίστοιχα στους περσινούς ημιτελικούς. Στη θέση του πρώτου ήρθε ο Sekulic, ενώ ο 2ος είναι τραυματίας. Στη θέση του Hutson υπάρχει ο Stewart που προσωπικά θεωρώ χειρότερο παίκτη. Οι Popovic, Smljanic κάνουν σαφέστατα χειρότερη σεζόν από πέρσι. Ο Kenyon Jones δεν πλησιάζει την προσφορά του Grgat, αν και φοβάμαι πως θα είναι αυτός που θα πάρει το ρόλο του Σούλη, του Koul, του Henjak και των λοιπών που έχουν εκθέσει φέτος τον Sandro.. Το βασικό ρόλο στη χημεία της ομάδας του Γιαννάκη παίζουν ο Blakney που η απόδοσή του είναι σταθερά καλή και ο Σπανούλης που φέτος πραγματικά βγάζει μάτια.

Φαβορί για πρόκριση στον τελικό, είτε μας αρέσει είτε όχι είναι το Μαρούσι. Γιατί έχει δείξει μεγαλύτερη σταθερότητα στη διάρκεια της σεζόν.

Υ.Γ. Αρχίσανε οι εκπτώσεις φαίνεται, γι'αυτό και κάποιοι τα γήπεδα τα έκαναν γήπεδο..

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΕΑΤΕΣ...

Λάθη του Nicevic και νωθρότητα στο ξεκίνημα, κατάφερε στο τρίλεπτο να έχει φορτωθεί με 3 φάουλ, ο Johnson έκανε πάρτυ, όπως σε άλλα ματς ο Henjak, ο Σούλης, ο Koul ή ο Anagonye, ο Άρης πήρε το προβάδισμα από την αρχή και στη συνέχεια τρέχαμε και δε φτάναμε. Και πως να φτάσουμε αφού πέρα από τον Bailey που είχε παρά την αστοχία του, επαφή με το καλάθι και το Μπουρούση που έβγαλε μάτια έστω κι αν ήρθε από τον πάγκο όταν θυμήθηκε η τεχνική ηγεσία πως υπάρχει κι αυτός. Ο Ζήσης τα έσπασε στις βολές (όπως όλη η ομάδα), ο Lollis ήταν τραγικός στην επίθεση κι έμεινε χωρίς ρημπάουντ, ενώ ο Χατζής έμεινε στους 2 πόντους αλλά και κάτω από 20' στο παρκέ παρά το φανερό επιθετικό μας πρόβλημα.

Μ'αυτά και μ'αυτά, όλα θα κριθούν αύριο ξανά στο Αλεξάνδρειο. Τα προγνωστικά σαφέστατα και είναι με το μέρος των γηπεδούχων. Είναι στο 1-1 πλέον η σειρά, παίζουν στην έδρα τους που δεν είναι άδεια όπως η δική μας και όλη η περιρέουσα ψυχολογία με τον υποβιβασμό τους στο ποδόσφαιρο λειτουργεί θετικά γι' αυτούς. Θα πρέπει να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας για να καταφέρουμε κάτι. Ότι μπορούμε θεωρητικά, μπορούμε. Δε νομίζω όμως πως αυτή η δυνατότητα θα μετουσιωθεί σε πράξη.


Υ.Γ. Πατριαρχείο του Ποδοσφαίρου και του Αθλητισμού θα είναι τελικά η ... "Αγιά Σοφιά" («Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί
τα χείλη μου» που είχε πει και ο προφητάναξ Δαβίδ). Φυσικά σαν κάθε Πατριαρχείο που σέβεται τον εαυτό του, θα έχει τον Ειρηναίο του, τον Βαβύλη του και γιατί όχι και τον Γιοσάκη του. Περιμένουμε να μάθουμε (αν και υποψιαζόμαστε) ποιοι θα αναλάβουν τους ρόλους.

Υ.Γ. (2) Φυσικά το σχέδιο προβλέπει τη στέγαση ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛΩΝ των τμημάτων. Τώρα αν το μπάσκετ το διώχνουμε μαζί με το στίβο, ενώ τα υπόλοιπα θα πρέπει να στριμωχτούν ΚΑΙ για αγώνες ΚΑΙ για προπονήσεις σε ένα μικρό προπονητήριο είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΑΡΗ ΕΚΤΟΣ

Σε 47 παιχνίδια που έχουν γίνει έχουμε νικήσει μόλις 14 φορές ενώ έχουμε χάσει 33.. Ξεκινήσαμε με νίκες τη δεκαετία του ’60 όταν χάναμε σπάνια, στις αρχές του ’70 τα πράγματα ήταν μοιρασμένα, στην ακμή του Άρη που ακολούθησε χάναμε από τα ...αεροδρόμια, για να εξισορροπήσουμε ξανά τα τελευταία χρόνια.

Για πρώτη φορά βρεθήκαμε φιλοξενούμενοι από τον Άρη το 1963/64 και κερδίσαμε με 93-88. Το ίδιο έγινε και τον επόμενο χρόνο, πιο εύκολα, με 82-66. Πήραμε το πρώτο κίτρινο φύλλο αγώνα το 65/66 όταν χάσαμε με 69-74, αλλά συνεχίσαμε με άλλες τέσσερις νίκες : 80-70 (67), 100-99 (68), 86-85 (69), 80-67 (70).

Η χρυσή μας ομάδα διαλύθηκε –και με τις επιταγές της εξουσίας- με αποτέλεσμα να αρχίσουμε να χάνουμε συχνότερα : 77-80 (71), 62-71 (72). Επανήλθαμε δριμύτεροι στη συνέχεια με άλλες τρεις σερί νίκες : 62-54 (73), 65-64 (74), 88-73 (75).

Όμως τότε άρχισε το εντυπωσιακό αρνητικό σερί... Για σχεδόν μια εικοσαετία χάναμε συνέχεια... Αρχικά δύσκολα, μετά όμως αρκετά εύκολα ενώ γνωρίσαμε και μερικές συντριβές με πάνω από 40 πόντους διαφορά.... Αναλυτικά : 94-98 (76), 76-78 (77), 71-74 (78), 89-91 (79), 110-112 (80), 77-98 (81), 77-104 (82), 73-91 (83), 77-93 (84), 51-95 (85), 79-122 (86), 84-128 (87), 90-124 το 1987/88 στη κανονική περίοδο και 73-104 στα πλέϊ-οφ, 70-86 (89), 78-99 (90), 91-96 (91), 79-89 στην κανονική περίοδο το 1991/92 και 82-110 στα πλέϊ-οφ, 55-89 (93), 63-65 (94).

Μετά από 21 συνεχείς ήττες σε 19 χρόνια καταφέραμε να γυρίσουμε νικητές από μια εκτός έδρας αναμέτρησή μας με τον Άρη. Αυτό το πετύχαμε το 1994/95, με τον Βλάντο Τζούροβιτς στον πάγκο μας, σε ένα αγώνα που έγινε στη Λάρισα λόγω τιμωρίας των αντιπάλων μας, όπου κερδίσαμε με 79-78. Συνεχίζαμε όμως να χάνουμε στο Αλεξάνδρειο... 75-79 (96), 74-76 (97). Κερδίσαμε ξανά το 97/98 με τον Ιωαννίδη προπονητή, αλλά ο αγώνας είχε γίνει και πάλι στη Λάρισα, πάλι στον πόντο 66-65. Επιστροφή στη Θεσσαλονίκη και στις ήττες : 73-86 στην κανονική περίοδο την επόμενη χρονιά, 61-65 στον πρώτο προημιτελικό, 62-84 στον τρίτο, αλλά και 77-82 την πρώτη χρονιά του Ντούντα.

Ο ‘σοφός’ πήρε το πρώτο μας ροζ φύλλο στο Αλεξάνδρειο μετά από 25 χρόνια, όταν κερδίσαμε με 69-67. Μάλιστα καταφέραμε να φύγουμε με το διπλό και την επόμενη χρονιά, με τον Σάλε στον πάγκο, πιο εύκολα αυτή τη φορά με 86-80. Πέρσι, σε ένα ματς που έμελλε να είναι το κύκνειο άσμα του Μιχάλη Κακιούζη με τη φανέλα της ΑΕΚ στο πρωτάθλημα, χάσαμε 69-63. Πέρσι τον Γενάρη παρά τους 32 πόντους του Τζένκινς χάσαμε με 75-72 στο Ιβανώφειο αφού μετά τον τραυματισμό του Λόλλις βρεθήκαμε να χάνουμε ακόμα και με 22 πόντους στα τέλη του 3ου δεκαλέπτου. Προσπαθήσαμε για το come back αλλά ήταν αργά. Η μεγάλη νίκη όμως ήρθε το Μάη στα πλέϊ-οφ, όταν καταφέραμε να κάνουμε το break της έδρας των αντιπάλων μας κερδίζοντας τους με 101-107 και στη συνέχεια να προκριθούμε στους ημιτελικούς. Μπορεί πρώτοι σκόρερ να ήταν άλλοι (Χατζής 22, Ζήσης 18, Ταπούτος 16), αλλά πρόσωπο του αγώνα ήταν ο Δημήτρης Μισιακός που με 14 πόντους έκανε την καλύτερή του εμφάνιση με την ΑΕΚ.

Τέλος φέτος χάσαμε 87-82 στο Αλεξάνδρειο, αφού στα τελευταία λεπτά χάσαμε το ρυθμό μας.

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ

Μπροστά στους γνωστούς-άγνωστους 800 που δεν περιμένουν να πάρουμε διηπειρωτικό για να έρθουν στο γήπεδο, η ΑΕΚ κατάφερε να κάνει το 1-0, να επεκτείνει το σερί της κόντρα στον Άρη στο 16-0 και πλέον πάει η σειρά στη Θεσσαλονίκη, με τον Άρη να ζητάει δυο νίκες και εμείς να θέλουμε ένα ροζ φύλλο για να περάσουμε στους τέσσερις. Έχω ξαναγράψει πως οι πιθανότητες να επαναλάβουμε το περσινό break είναι ελάχιστες. Όχι τόσο για αγωνιστικά κριτήρια, αφού η ομάδα φέτος είναι σαφέστατα καλύτερη από την περσινή (βέβαια τριάρι από τον πάγκο που να κλειδώνει τον πρώτο σκόρερ τους και να βάζει και 14 πόντους όπως πέρσι στο Ιβανώφειο ο Μισιακός, στο καλύτερο ματς της καριέρας του, δεν έχουμε φέτος). Το πρόβλημα είναι κυρίως εκτός των στενών ορίων του παρκέ.

Από τη μια έχουμε το Αλεξάνδρειο, στο οποίο έχουμε να κερδίσουμε από τότε που εμείς κυνηγούσαμε πρωταθλήματα με τους Ντικούδηδες, τους Κακιούζηδες, τους Betts, τους Bilba, τους Holden και αυτοί παλεύανε για την παραμονή τους... Από την άλλη έχουμε το δεδομένο πως ο Άρης μας περιμένει στη γωνία για να μην την πατήσει όπως πέρσι.. Και τα πράγματα για μας έχουν γίνει ακόμα χειρότερα έπειτα από τον υποβιβασμό της ποδοσφαιρικής τους ομάδας (αλλά και αυτά που έγιναν μετά τη λήξη στο Γαλάτσι). Το γήπεδο θα είναι καμίνι και δε βλέπω να τελειώνει το ματς, αν δεν χάσουμε..

Αγωνιστικά, η ομάδα έδειξε σε καλή κατάσταση το Σάββατο. Ο Bailey δείχνει ανανεωμένος τώρα που είχε σχεδόν ένα μήνα ξεκούρασης (με μόλις 2 ματς μέσα), έκανε το καλύτερο φετινό του παιχνίδι και κέρδισε πόντους για την παραμονή του. Και το άθλημα το γνωρίζει, και δεν είναι μονοδιάστατη η προσφορά του, και θέαμα προσφέρει, και η δυνατότητα ανανέωσης του συμβολαίου υπάρχει στην ΚΑΕ, αν τα 250 που του έδινε φέτος τα κάνει 300 για του χρόνου.


Υ.Γ. Απαράδεκτο θέαμα η απουσία της διοίκησης και από αυτό το κρίσιμο παιχνίδι, που δημιούργησε αλγεινή εντύπωση στον κόσμο...

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΑΡΗ ΕΝΤΟΣ

Η σημερινή θα είναι η 46η φορά που θα φιλοξενήσουμε τους κιτρινόμαυρους της Θεσσαλονίκης στο γήπεδό μας. Στα 45 παιχνίδια που προηγήθηκαν μετράμε 35 νίκες και 10 ήττες, με την τελευταία να έχει γίνει στο γκρεμισμένο πια Γιώργος Μόσχος πριν δεκατρία χρόνια στη φάση του φάϊναλ-φορ των πλέϊ-οφ που η ΑΕΚ ήταν αδιάφορη και στον Άρη έπαιζαν ακόμα οι Γκάλης-Γιαννάκης-Σούμποτιτς-Φιλίππου-Λυπηρίδης. Στην κανονική διάρκεια έχουμε να χάσουμε από το ακόμα πιο μακρινό 1989/90.

Ουσιαστικά τα παιχνίδια μοιράζονται σε τέσσερις μικρές ή μεγάλες περιόδους. Η πρώτη ήταν από την απαρχή της Α’ Εθνικής το 1963/64 μέχρι το 1977/78, όταν η ομάδα μας κέρδιζε πάντα εύκολα ή δύσκολα το ροζ φύλλο αγώνα : 71-60(64), 76-58(65), 89-80(66), 94-69(67), 79-74 (68), 75-73 (69), 72-68 (70), 89-72 (71), 67-56 (72), 86-79 (73), 78-64 (74), 85-67 (75), 68-56 (76), 94-92 (77), 85-71 (78). Δηλαδή κάναμε 15 συνεχόμενες νίκες.

Η εμφάνιση του Νίκου Γκάλη στο προσκήνιο άλλαξε τα πράγματα και έτσι το 1978/79 γνωρίσαμε την πρώτη μας ήττα με 82-83. Τις επόμενες δυο χρονιές σε δυο ματς αποθέωσης του επιθετικού μπάσκετ κερδίσαμε 106-105 το 80, και 109-93 το 81 όταν είχαμε τον μεγάλο Κερτ Ράμπις στις τάξεις της ομάδας μας. Ο Άρης μας κέρδισε με 61-68 στο επόμενο ραντεβού, ενώ εμείς πήραμε τη νίκη με 90-79 το 1982/83. Αυτή ήταν και η δεύτερη περίοδος, η μεταβατική κατά κάποιον τρόπο, με τις νίκες να είναι σχετικά μοιρασμένες (3-2 υπέρ μας).

Στη συνέχεια είχαμε την περίοδο της παντοδυναμίας του Άρη και η ομάδα της Θεσσαλονίκης πέρασε επτά χρόνια αλώβητη είτε από το κλειστό του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας, είτε από το Γιώργος Μόσχος. 84-94 (84), 92-100 (85), 77-90 (86), 94-104 (87), 87-103 (88), 72-82 (89), 74-75 (90).

Το αρνητικό σερί έσπασε ένα Κυριακάτικο απόγευμα στο Γιώργος Μόσχος όταν με τα τρίποντα του Μηνά Γκέκου κερδίσαμε με 92-90 (1990/91). Την επόμενη χρονιά νικήσαμε ξανά στην κανονική διάρκεια με 71-68, αλλά στα πλέϊ-οφ που η ομάδα ήταν ουσιαστικά αδιάφορη όπως είπαμε και νωρίτερα χάσαμε με 82-85.

Από τότε οι φιλοξενούμενοι έφευγαν πάντα με σκυμμένο το κεφάλι. Ξεκινήσαμε με τρεις νίκες στο Μόσχος : 81-76 (93), 91-74 (94), 80-76 (95). Ακολούθησαν άλλες εννιά στο ΟΑΚΑ : 87-84 (96), 64-49 (97), 64-55 (98), 65-56 (99), 65-59 (πλέϊ-οφ 99), 80-65 (00), το ιστορικό 110-56 του 2001 που είναι η μεγαλύτερη νίκη μας επί του Άρη και συνάμα η πιο βαριά του ήττα στην κατηγορία και τέλος το 92-70 του 2002.
Την επόμενη χρονιά οι αντίπαλοί μας ήρθαν με νωπές τις δάφνες από το ...τσάμπιονς καπ και το 2ο αστέρι, αλλά ο πέλεκυς έπεσε βαρύς... Στο 92-55 σταμάτησε το κοντέρ. Πρόπερσι τον Οκτώβρη στην πρεμιέρα της Α1, τους φιλοδωρήσαμε και πάλι με 92 πόντους, αλλά αυτή τη φορά δεχθήκαμε 76. Στα πλέϊ-οφ του 2003/04, στο κατάμεστο κλειστό των Λιοσίων ολοκληρώσαμε την ανατροπή της έδρας των αντιπάλων μας που ξεκίνησε στο Ιβανώφειο κερδίζοντας τους καθαρά με 74-62 και πήραμε το εισιτήριο για τους ημιτελικούς. Τέλος φέτος στο Γαλάτσι τους κερδίσαμε, άνετα για μια ακόμα φορά, με 82-66.

ME TON AΡΗ ΛΟΙΠΟΝ...

Όπως και πέρσι έτσι και φέτος τερματίσαμε στην 6η θέση της κανονικής περιόδου.
Όπως και πέρσι έτσι και φέτος θα κοντραριστούμε στα προημιτελικά με τον Άρη που έχει το πλεονέκτημα της έδρας.
Όμως οι ομοιότητες σταματούν εδώ... Γιατί μπορεί πέρσι να καταφέραμε με χειρότερο (από το φετινό) υλικό να κάνουμε το 0-2 και να περάσαμε στα ημιτελικά, αλλά φέτος το έργο θα έχει άλλη εξέλιξη. Ο Άρης μας περιμένει στη γωνία για να μας ξεπληρώσει το περσινό στραπάτσο και κατά την ταπεινή μου γνώμη οι αγωνιστικές μας υποχρεώσεις θα τελειώσουν την άλλη εβδομάδα..

Τουλάχιστον να κερδίσουμε το ματς του Σαββάτου, ώστε να μην σπάσει η παράδοση που έχουμε κόντρα στον Άρη στο γήπεδό μας από τις αρχές της δεκαετίας του '90...

Πάντως είχαμε αέρα τη δυνατότητα να κερδίσουμε τον ΠΑΟΚ με περισσότερους από 13 πόντους και να τερματίσουμε 5οι ζευγαρώνοντας με τον Πανιώνιο... Παίζοντας στρωτά και σωστά, πήραμε από νωρίς μια διαφορά 10 πόντων και τη συντηρούσαμε χωρίς πρόβλημα μέχρι το 30' που προηγηθήκαμε με 64-47... Εκεί όμως 'ξαφνικά', ο Sandro που άρχισε να σκοράρει αράχνιασε στον πάγκο, κάναμε ότι κακή επιλογή σε επίθεση θα μπορούσαμε να κάνουμε, ο πάγκος δεν αγχώθηκε καθόλου και το ματς έγινε ντέρμπυ... Πάλι καλά που στο τέλος πήρε το όπλο του ο αρχηγός και καθάρισε τη νίκη... Προφανώς κάποιοι επέλεξαν αντίπαλο, είτε το είπαν είτε όχι, αφού αυτό αφουγκραστήκαμε όσοι είμασταν στο Γαλάτσι.

Και μπορεί το Μαρούσι ή ο Μακεδονικός να είναι σίγουρα πιο επιθυμητός αντίπαλος από τον Παναθηναϊκό στα ημιτελικά... ΑΛΛΑ αυτό δεν έχει καμιά σημασία αν τα ημιτελικά τα δεις από την τηλεόραση... Γιατί κόντρα στον Πανιώνιο, θεωρώ πως θα είχαμε περισσότερες -από τις τωρινές απειροελάχιστες- πιθανότητες για να φτάσουμε στους '4'...



Υ.Γ. Στα επίσημα του γηπέδου και ο οικονομικός διευθυντής της ΠΑΕ Γιώργος Ρόκκας... Να ετοιμάζει άραγε κανένα κοινό μέτωπο ο Φιλίππου με τον Ντέμη ; Ή να πήγε μπας και πουλάνε τίποτα μπλουζάκια με δικέφαλους στη μπουτίκ της ΚΑΕ ;